Yemekteyiz...

Hayır, hayır! Yemek programı değil bahsettiğim. Bu yemek, insanların birbirini yemesi anlamında... Herkeste bir öfke patlaması! Ne kadar hoşgörüsüz bir ülke olduk. Sabah erkenden işe giderken başlıyoruz sinirlenmeye.

Trafik en büyük sorun zaten. Bir de kırmızı ışıkta beklemek yok mu? Işıkta bekliyorsunuz, yeşil daha yanmak üzereyken arkadaki araçlar kornaya basmaya başlıyorlar. Kimsenin ışıkta bekleme merakı yok ki zaten! Niye kornaya basıp dururlar anlamam. Sanki kornaya basınca akmayan trafik akmaya başlayacak. O stresle insanlar işlerine gidiyorlar. Bu sefer iş yerinde yemeceler başlıyor.

Uzaktan bakınca can ciğer kuzu sarması ama en ufak bir menfaat ön plana çıkınca gerisini düşünmek bile istemiyorum. Evdeyseniz, televizyonu açayım diyorsunuz... Karşınızda gerçek yemek programları görüyorsunuz. Yemek yapıp birbirlerini evlerine davet ediyorlar. Maksat yemek  yemek  ve puan vermek.  Ama onlarda yemek yemek yerine birbirlerini yiyorlar. Kanal değiştiriyoruz, karşımıza mecliste bizim seçtiğimiz vekillerin konuşmaları var.

Tamam, sakince bu konuşmaları seyredeyim diyorsunuz o da ne! Koca adamlar 80 milyon insan onları izlemiyormuş gibi birbirlerini yiyorlar.  Onlar namına utanıp kanalı tekrara değiştiriyorsunuz. Dizilerde silahı sahnelerden geçilmiyor. Herkes eline silah almış birbirini vuruyor. Zaten en çok reyting alan programlarda onlar. Programcılar ne yapsın? Sakin programlar tutulmuyor, actiona alıştık bir kere. Komşuluk, arkadaşlık, samimiyet gibi duygular çoktan unutuldu.

Öfke, kin, nefret gibi duygular ön plana çıktı. Duygular yapaylaşmaya başladı. Burada en çok üzüldüğüm nokta tabii ki çocuklar. Bu ortamda, bütün bunları görerek büyüyen bir çocuğun nasıl bir psikolojide olmasını beklersiniz? Büyüdükleri zaman nasıl davranışlarda bulunacaklarını merak ediyorsanız çevrenize bakmanız yeterli.

Sevgiyle kalın…