Vasıfsızlaştırılan Emekçiler

İşyerlerinde artık en büyük “başarı” çalışanı vasıfsız hale getirmek oldu! İnsanların bilgisi, tecrübesi, emeği, alın teri hiçe sayılıyor; yerine sorgulamayan, düşünmeyen, emir eri gibi davranan bir “işgücü yığını” yetiştiriliyor.

Patronlar, yöneticiler, kurum başkanları için önemli olan artık liyakat, beceri, iş ahlakı değil… Sadece “söyleneni yapan”, “fazla ses çıkarmayan”, “başını eğen” çalışan makbul! Çalışanı vasıfsız hale getirmenin tek amacı var: Onu köleleştirmek. Çünkü vasıfsız kalan bir emekçi, her an işten atılabileceğini bilir ve sesini çıkaramaz.

Bir zamanlar işyerlerinde ustalık, deneyim, işine hakimiyet saygı görürdü. Şimdi bilgi ve beceri, bir tehdit unsuru gibi görülüyor. “Çok bilen adam başımıza bela olur” anlayışı, işyerlerinde kol geziyor. Düşünce üretmeyen, sorgulamayan, sadece verilen komutu yerine getiren çalışan yaratmak için sistemli bir çaba var.

Oysa işyerinde çalışanları vasıfsız hale getirmek, sadece o kişiyi değil, tüm kurumu çürütür. Çünkü yaratıcılık biter, yenilik biter, gelişme biter. Geride kalan tek şey; işine küsmüş, umudu kırılmış, üretme gücü köreltilmiş insanlar olur. Bu da kurumları içten içe çürütür, çökertir.

Bir işyerinde gerçek güç, vasıflı çalışandan gelir! Becerikli, üretken, fikir üreten emekçi o işyerini geleceğe taşır. Ama yöneticiler kısa vadeli koltuk hesapları uğruna, en değerli sermaye olan insanı harcıyor.

Unutmayın: Çalışanını vasıfsızlaştıran kurum, aslında kendi geleceğini vasıfsızlaştırır. Çünkü bilgi, beceri ve liyakat susturulamaz; yok edilmeye çalışıldıkça daha güçlü bir haykırışa dönüşür.