Dünya Ne Garip Bir Yer…

Bugün iki ölüm haberiyle sarsıldım.

Bir zamanlar evimizin salonunda, televizyon ekranının karşısında bize eşlik eden iki tanıdık yüz… Yaprak Dökümü’nden Nehir Hanım, Aşk-ı Memnu’dan Arsen Hala…

Onları hiç tanımadık belki. Hiç aynı masada oturmadık, hiç sohbet etmedik. Ama yıllarca evlerimize konuk oldular. Seslerini duyduk, yüzlerini gördük, hikâyelerine ortak olduk.

Biz onları ekranın bir parçası olarak görürken, yıllar sonra fark ediyoruz ki aslında kendi hayatımızın da bir parçası olmuşlar.

İnsan böyle haberleri alınca yalnızca bir sanatçının aramızdan ayrıldığını düşünmüyor. Kendi geçmişinden bir sayfanın daha kapandığını hissediyor.

Özellikle 90’ları dolu dolu yaşamış olanlar bilir…

O yılların sanatçıları sadece oyuncu ya da şarkıcı değildi. Onlar bir dönemin hafızasıydı. Çocukluğumuzun, gençliğimizin, ailece televizyon karşısında geçirilen akşamların içindeydiler.

Ferdi Tayfur’un şarkıları, Kadir İnanır’ın filmleri ve daha nice değerli sanatçı…

Her birinin ayrı bir yeri, ayrı bir hikâyesi vardı.

Şimdi o isimlerin birer birer eksildiğini görmek, zamanın nasıl geçtiğini yüzümüze vuruyor.

Daha dün gençliklerini izlediğimiz insanlar bugün anılarımızda yaşıyor.

İşte insan tam da o noktada kendi hayatını sorgulamaya başlıyor.

Dünya gerçekten ne garip bir yer.

Hayatın içinde koşturup duruyoruz. Planlar yapıyor, bazı şeyleri erteliyor, kırgınlıkları büyütüyor, söylemek istediklerimizi içimizde tutuyoruz.

“Sonra ararım.”

“Bir ara görüşürüz.”

“Daha çok zaman var.”

Belki de en büyük yanılgımız bu.

Çünkü zamanın bize ne kadar süre tanıyacağını bilmiyoruz.

Bir ölüm haberi geldiğinde, günlük hayatın bütün telaşı bir anlığına anlamını kaybediyor. Dün önemli sandığımız bazı meselelerin aslında ne kadar küçük olduğunu fark ediyoruz.

İnsanın aklına sevdikleri geliyor.

Aramadığı biri…

Kırdığı biri…

Sarılmayı ertelediği biri…

Söyleyemediği bir “seni seviyorum”…

Belki de ölümün bize bıraktığı en güçlü derslerden biri bu: Hayattayken birbirimizin kıymetini bilmek.

Çünkü geride kalanlar için en ağır şeylerden biri, keşke demek.

Sanatçılar açısından ise başka bir gerçek daha var.

Bazı insanlar bedenen aramızdan ayrılsa da bıraktıkları eserler onları yaşamaya devam ettiriyor.

Bir şarkı duyduğumuzda eski bir günümüzü hatırlıyoruz.

Yıllar önce çekilmiş bir diziyi izlediğimizde o oyuncunun yüzü yeniden karşımıza çıkıyor.

Bir film sahnesi bizi çocukluğumuza götürüyor.

Demek ki insanın bu dünyadaki izi, yalnızca yaşadığı yıllardan ibaret değil.

Bazen bir replikte, bazen bir şarkıda, bazen de bir başkasının hafızasında yaşamaya devam ediyor.

Belki sanatın en güzel tarafı da burada.

İnsan kendi ömründen daha uzun yaşayacak bir hatıra bırakabiliyor.

Bugün aramızdan ayrılan değerli sanatçıları düşünürken, aslında biraz da kendi hayatımı düşündüm.

Neleri gereğinden fazla önemsiyorum?

Kimleri ihmal ediyorum?

Hangi güzel şeyleri sürekli erteliyorum?

Ve hayatın bana sunduğu bugünün kıymetini ne kadar biliyorum?

Belki bütün mesele bu.

Geleceğin garantisini beklemeden, elimizde olan zamanı daha anlamlı yaşayabilmek.

Gidenlere rahmet, sevenlerine ve sanat dünyasına başsağlığı diliyorum.

Onlar artık hayatımızda başka bir biçimde var olacaklar.

Bir dizinin eski bir bölümünde…

Bir filmin unutulmaz sahnesinde…

Bir şarkının içinde…

Ve bizim hafızamızda.

Dünya gerçekten garip bir yer.

Biz hayatın peşinden koşarken, hayat sessizce geçip gidiyor.

Geriye ise yaşadıklarımız, sevdiklerimiz ve bıraktığımız izler kalıyor.